Voor de buitenwereld leek alles te kloppen: oud-fellow Fleur ging naar school, haalde goede cijfers en had een bijbaan. Maar vanbinnen voelde zij zich alleen, kon uit dingen geen geluk meer halen en zag haar leven niet meer zitten. “Ik was alleen maar bezig met andere mensen niet teleur te stellen. Zolang zij zich geen zorgen om mij hoefde te maken, was ik hen niet tot last. Ik kwam op een punt dat ik niet meer verder wilde leven op deze manier. Ik was op, ik kon niet meer.”
Niemand zag hoe slecht het werkelijk met Fleur ging. Ook haar moeder Bianca niet, al voelde ze wel dat er iets niet klopte. “Ik zag dat Fleur niet lekker in haar vel zat, maar ik heb onderschat hoe ernstig het was.” Fleur wist niet meer hoe ze verder moest en raakte de grip op haar leven steeds meer kwijt. “Toen ik aangaf dat ik zo niet meer wilde leven, drong mijn vriendje van destijds aan dat ik écht hulp moest zoeken.”
Fleur meldde zichzelf bij Yes We Can aan met de gedachte dat het toch niet zou helpen én ze toch niet geaccepteerd zou worden. “In mijn gedachten waren mijn problemen niet zo groot als bij een ander, ik stelde mezelf aan. Daarnaast werd er bij vorige hulpverlening altijd maar gefocust op één onderdeel, terwijl ik wist dat er veel meer aan de hand was. Als Yes We Can niet zou werken, dan mocht ik van mezelf dood gaan.”
“Dat ik Fleur tien weken moest loslaten, gaf mij rust. Ik wist dat zij veilig was en ik hoefde even niet áltijd aan te staan.”
Dat ze wél na haar intake in behandeling mocht komen, kwam binnen. Voor Fleur, maar ook voor haar moeder. “Voor mij voelde het als een cadeautje,” vertelt Bianca. “Niet omdat het makkelijk was, maar omdat er bij Yes We Can naar het hele plaatje werd gekeken en precies benoemd werd waar wij tegenaan liepen. Dit is wat ze nodig had.”
Het blijft spannend, elkaar tien weken loslaten. Toch vertelt Bianca eerlijk dat het haar ook rust bracht. “Ik wist dat ze bij Yes We Can veilig was, dat er nu andere mensen voor haar zorgde. Vroeger had ik altijd het gevoel dat ik aan moest staan, ik moest altijd bereikbaar zijn. Als Fleur belde, dan móest ik opnemen.” Voor Fleur was het vooral een uitdaging om de controle los te laten. “Ik wil altijd precies weten wat er gaat gebeuren en was benieuwd met wat voor andere jongeren ik daar terecht zou komen.”
De eerste weken van haar behandeling waren voor Fleur vooral confronterend. “Voor het eerst had ik het gevoel dat ik écht gezien werd. Ik kon niet meer mooi weer spelen, ik was gewoon op. In groepssessies hoorde ik van fellows zo vaak dat het hen vermoeiend leek om mij te zijn. Pas toen ik doorhad dat ze gelijk hadden, begon bij mij de verandering.” Langzaam ontstond er bij Fleur ruimte. “Ik heb geleerd dat het oké is als het even niet goed gaat. Ik hoef niet alles perfect te doen en iedereen tevreden te houden. Soms stel ik iemand teleur, maar morgen is er weer een nieuwe dag.”
“Soms stel ik iemand teleur, morgen is er weer een nieuwe dag.”
Ook voor Bianca begon er een veranderingsproces. Tijdens het ouderprogramma van Yes We Can Clinics kwam ze oog in oog te staan met haar eigen patronen en codependency. “Ik wil anderen graag helpen, vaak meer dan goed voor mezelf is. Ik was altijd van mening dat je nooit te veel of te goed voor iemand kan zorgen. Bij Yes We Can leerde ik dat te veel zorgen voor iemand óók niet helpend is en dat ik daar een stapje terug in moest doen.”
Bianca leerde haar dochter steeds meer loslaten. “Ik wilde altijd een vangnet zijn. Niet mijn kinderen laten vallen, maar opvangen. Dan hoefde ik de pleister niet te plakken.” Deze goede bedoelingen bleken voor Fleur juist averechts te werken. “Ik kreeg het gevoel dat ik dingen niet fout mocht doen of een keer heel hard op mijn bek mocht gaan. Mijn moeder is nu zo veranderd. Ze wil mij niet meer altijd helpen, want ik wil niet altijd haar hulp. Soms wil ik gewoon even zeggen dat iets kut gaat of vervelend is, zonder dat ik gelijk vanuit haar een oplossingen verwacht. Als ik nu hulp nodig heb, dan vraag ik die hulp wel.”
De grote veranderingen bij Fleur zijn zichtbaar én voelbaar. “Ik geniet weer van het leven en kan mezelf bijna niet voorstellen dat ik mezelf ooit zó slecht heb gevoeld.” Ook moeder Bianca is enorm trots: “Fleur ging alleen naar Mallorca en nam een baan die ze doodeng vond, want communiceren met andere mensen vond ze heel lastig.” Ze glimlacht als ze erop terugdenkt. “Vroeger stond Fleur altijd achteraan op een foto, altijd aan de zijkant. Toen kregen we een foto waarin ze stralend in het middelpunt stond. Voor een ander misschien een detail, maar voor ons betekende dit zoveel.”
“Ik geniet weer van het leven en kan mezelf bijna niet voorstellen dat ik mezelf ooit zó slecht heb gevoeld.”
Het leven van Fleur is na Yes We Can 180 graden gedraaid. Ze woont op zichzelf, studeert en bouwt haar leven op. “Een dipje in het leven mag er nu zijn, maar de volgende dag ga ik weer door. Ik ben zo dankbaar dat ik weer gelukkig ben in het leven, dat ik oprecht kan lachen én het echt leuk heb zonder dat het voelt alsof.” Ook de band tussen moeder en dochter is sterker dan ooit. “We zeggen veel meer tegen elkaar,” zegt Bianca. “En ik durf nu ook gewoon moeder te zijn. Grenzen te stellen, maar niet overal meer bovenop zitten en betrokken willen zijn.” Fleur knikt: “Ik voel mezelf niet meer verantwoordelijk voor haar emoties, maar mag mezelf zijn. Ze laat mij voortaan lekker mijn ding doen, en daardoor is onze band nog veel beter geworden.”
Worstel je ook met psychische problemen, verslavingen of gedragsproblemen? Yes We Can Clinics is er voor jou én je familie. Meld je aan via ons intakeformulier of bel ons voor meer informatie op +31 (0)40 211 0311. Yes You Can!
Neem contact met ons op