Achter Kevin schuilde jarenlang een leven vol drank, ruzie, liegen en vluchten voor verantwoordelijkheden. Pas toen het thuis volledig escaleerde en zijn vader hem voor de keuze stelde, óf hulp zoeken óf vertrekken, drong het echt tot hem door: het is tijd om iets te veranderen.
Voordat Kevin zich aanmeldde bij de dagbehandeling van Yes We Can Clinics, draaide zijn leven vooral om overleven. Hij dronk veel, loog over waar hij was, of met wie, en ontweek alle verantwoordelijkheden, zowel thuis als op zijn werk. “Als ik dan maar zei dat ik niet had gedronken, dacht ik: dan krijg ik geen ruzie.” Hij Kevin hield zich niet aan afspraken, verscheen met een kater, of zelfs nog onder invloed, bij klanten en thuis ontstonden steeds vaker heftige confrontaties met zijn ouders.
Na een intense ruzie met zijn moeder, nam zijn vader het woord over: “Of we zoeken hulp voor je, of je gaat het huis uit.” Kevin koos ervoor om de deur uit te lopen. Maar eenmaal buiten voelde hij hoe diep hij gezonken was. “Toen ik wegliep, realiseerde ik me pas echt hoe ver ik was.”
“De dagbehandeling is een plek waar je gewoon mag zijn wie je bent, met fouten en al.”
Via de huisarts en met hulp van zijn moeder, die online informatie had gezocht, kwam Kevin terecht bij Yes We Can Clinics. In overleg met het behandelteam werd gekozen voor dagbehandeling, omdat dit op dat moment het beste aansloot bij wat Kevin nodig had.
Hij stapte bij de dagbehandeling binnen met het idee dat hij de achtweekse behandeling wel ‘even zou doen’. Maar die houding veranderde al snel. “Binnen een week voelde ik al dat de aankomende tijd veel voor mij zou gaan veranderen. Het is een plek waar je gewoon mag zijn wie je bent.”
Thuis bleef het lastig om te praten. Kevin wilde het liefst dat zijn ouders hem niet al te veel vroegen. “Laat mij maar. Als ik wil praten, komt het vanzelf wel.” Ook richting zijn broertje bleef hij gesloten. “Ik wilde dat hij niks meekreeg. Ik wilde niet dat hij zou meemaken wat ik had meegemaakt.” Toch kwam er na een paar weken langzaam ruimte om dingen te delen. Niet omdat het móest, maar omdat het kon.
Tijdens de behandeling maakten vooral de groepsactiviteiten veel indruk. “De dag dat we ‘Over de Streep’ deden en de Verbindingsdag. Daar gebeurde het voor mij.” Kevin zag hoe ook andere fellows braken, hoe anderen naar hem toe kwamen voor steun en hij voelde dat hij er mocht zijn. “Iemand kwam naar míj toe, om mij een knuffel en steun te geven. Dat raakte me, want dat had ik nog nooit meegemaakt.” Ook de gesprekken met zijn counselor bleven hem bij, zeker rond het thema carnaval. Kevin wilde graag mee feesten tijdens carnaval, maar was ook bang voor verleiding. “Mijn counselor zei: als jouw vrienden geen zin hebben om iets te doen zonder drank, weet je meteen wie je echte vrienden zijn. Dat zette mij aan het denken.”
“Ik ben nog steeds dezelfde persoon, alleen dan zonder drank.”
Na de dagbehandeling koos Kevin er bewust voor om feestjes en stapavonden even te vermijden. “Ik ging gewoon niet, want het was een te groot risico, een te grote verleiding.” Zijn vrienden respecteerden dat. “Ze dronken zelfs zelf frisdank en pasten zich aan. En later zeiden ze zelfs: je bent eigenlijk nóg gezelliger dan vroeger.” Die steun hielp hem om zijn nieuwe leven echt op te bouwen. “Ik ben nog steeds dezelfde persoon, alleen dan zonder drank.”
Waar vroeger alles draaide om liegen, ontwijken en oplopende spanningen, is er thuis nu rust. “Wanneer er iets aan de hand is , kunnen we nu gewoon tegen elkaar zeggen, laten we het er morgen over hebben. En dan is het ook goed. Vroeger zou het escaleren tot een ruzie.”
De band met zijn broertje is sterker dan ooit. “Vroeger hield ik hem op afstand, nu kunnen we gewoon normaal met elkaar omgaan. Ik wil hem beschermen, maar ook de ruimte geven.” De band met zijn ouders is ook veranderd. Er is minder controle en meer vertrouwen. “Voorheen voelde het alsof ik nooit iets goed kon doen. Nu laten ze me dingen uitproberen en als ik ergens tegenaan loop, vragen ze wat ik nodig heb.”
Sinds zijn behandeling bij Yes We Can Clinics leeft Kevin abstinent. Hij werkt, woont thuis en kijkt positief vooruit. “Ik kan weer doen wat ik leuk vind. Ik hoef niet meer overal over te twijfelen of ik het wel goed doe. Ik mag gewoon m’n gang gaan.” Zijn grootste wens? “Gewoon blijven zoals het nu is. Geen terugval, geen onzinruzies. Gewoon mezelf zijn. Nuchter blijven. Dát is wat telt.”
