Brief Bonusmoeder

Aan alle medewerkers van Yes We Can, 3 januari 2019 

Haar blonde haren glanzen, haar make-up is subtiel, de gezonde blos op haar wangen staat haar goed. Nicolette leidt de vergadering van haar team. Ze heeft zich zorgvuldig voorbereid. Ik zie dat ze het onzekere meisje bij de groep betrekt. De man die goede ideeën heeft, maar het lastig vindt om onder woorden te brengen, wordt met elke juiste vraag van Nicolette geholpen zich te uiten. Steeds pakt zij het volgende laagje in het gesprek. Hoewel hij ouder is dan zij, zie ik zijn respect voor haar. Iedereen luistert, kijkt verwachtingsvol en staat achter haar plannen. Van een afstandje kijk ik naar haar. Dit heb ik altijd in haar gezien, altijd tegen haar gezegd. Ik zie haar talenten, haar intelligentie, bewonder haar kracht. De soepelheid waarmee ze de managementfunctie invult, het is haar op het lijf geschreven.  

Vorig jaar deze week kwam Nicolette uit de kliniek. De jaren ervoor waren letterlijk en figuurlijk slopend voor haar en voor de mensen om haar heen. Drankverslaafd, drugsverslaafd. Haar ordinair geblondeerde haar hing kapot in dunne pieken, twee keer per week naar de zonnebank gaf haar een geroosterd gezicht met donkere vlekken. Te grote oorbellen en te blote kleding. Onrust in haar lichaam, een muur om zich heen. Beloftes die altijd weer verbroken werden, ruzies, angst om wat er nu weer zou gebeuren, slapeloze nachten als ze ergens over straat zwierf, de politie die belt als ze is aangehouden. Haar vader die er kapot aan gaat, samen komen we eigenlijk niet toe aan het opbouwen van een relatie. En vooral ... het zien afglijden van zo'n in wezen prachtige meid. Het leek onomkeerbaar. En toen waren jullie daar.  

Via een vriendin van me kwamen we bij jullie instantie. Ik was woest dat de kliniek als eis gesteld had dat ook ik erbij moest zijn. De ouders hebben er een zooitje van gemaakt, deden dat nog steeds en wilden er niet aan dat zij debet zijn aan waarom de kinderen zo ontsporen. Wat moest ik daar in de drukste periode van het jaar voor mijn werk? Casemanager Pascal komt binnenzeilen en maakt meteen een grap. De moed zonk in mijn schoenen. “Zie je, ook dit wordt niets. Ze nemen het niet eens serieus.”

Maar dat deed hij wel. In het gesprek tussen Pascal en Nicolette zie ik het gebeuren. Hoe hij het doet geen idee, maar effect had het. Pascal zat binnen no-time voorbij de muur, knalde zo door naar de kern. Nicolette klampte zich aan hem vast via haar ogen. Er was herkenning en erkenning. Hij stelde de kliniek voor. En dat deed ze. De geweldige actie van Pascal kreeg een fantastisch vervolg.

Op de dagen voor de ouders werd er hard gewerkt, met heel fijne en kundige begeleiding. Het zou mooi zijn als de ouders ook tien weken intern zouden gaan, nu blijft er toch veel liggen. Logisch want daar is de tijd ook niet voor. De counselor prikte gelukkig af en toe stevig door. (Eigenlijk zou iedereen die kinderen wil of heeft tien weken naar de kliniek moeten, dat zou veel, heel veel problemen voorkomen.) Het was goed dat ik erbij was. Veel van geleerd. Intussen begreep ik waarom partners van de ouders erbij moeten zijn. Nicolette werd wekenlang elk moment van de dag omringd door fantastische mensen die weten hoe het werkt. Haar hebben afgebroken en weer opgebouwd, kneden, vormen, handvatten geven, inzichten. Professioneel, ervaren en gedreven medewerkers. Ik hoorde het in alles terug. Wat is er veel kennis en toewijding bij ieder van jullie!!

Ze kwam geheeld weer thuis. Natuurlijk was ze er nog niet helemaal, maar de basis is uitermate goed gelegd. Ze had geen werk meer, ik heb haar in dienst genomen. Ingewerkt als manager. Zo was ze elke dag in mijn zicht, was ze uit de horeca en heeft ze een goede referentie op haar cv. De enkele keer dat het 's avonds mis was gegaan, omdat nooit geen drank soms moeilijk te geloven was, bespraken we meteen de dag erna. Vervolgens zette ik haar weer keihard aan het werk. Verder hebben we vooral veel positief contact en goede gesprekken. 

En goed gaat het. Volgende maand start ze met de managementopleiding, er loopt een sollicitatie bij het ministerie. De feestdagen zijn volledig nuchter en liefdevol doorgebracht. Op naar een mooi 2019. Jullie hebben een leven gered. En daarmee de vreugde in ons leven gered. Geen woorden kunnen voldoende beschrijven hoe groot mijn dank is. 

Met groot respect, 

Liefs, 

Een trotse bonusmoeder, inmiddels getrouwd met de vader van Nicolette

De gebruikte namen zijn om privacyredenen gefingeerd.